بر دلم بود...!

...شوق پرواز

تیغه ی یک گیاه به یک برگ پاییزی گفت:«هنگامِ افتادن چه سرو صدایی می کنی! همه ی رویاهای زمستانی مرا به هم می ریزی.»

برگ برآشفت و گفت«ای فرومایه فرونشین! موجودِ بی آواز و بدخلق! تو در هوای بالا زندگی نمی کنی و از صدای آواز چیزی نمی فهمی.»

آنگاه برگِ پاییزی روی زمین خوابید و به خواب رفت . چون بهار رسید باز بیدار شد – و یک تیغه ی گیاه بود.

هنگامی که پاییز آمد و خوابِ زمستانی او را فرا گرفت و برگ ها از همه جا روی او می ریختند ، زیر لب با خود می گفت« وای از دست این برگ های پاییزی! چه سر و صدایی می کنند! همه ی رویاهای زمستانیِ مرا به هم می زنند.»